Сёння мы чуем словы Езуса, якія могуць здацца нам незвычайнымі, нават трывожнымі: "Агонь прыйшоў Я кінуць на зямлю і як жа хачу, каб ён ужо разгарэўся."
"Хростам павінен Я ахрысціцца і як жа пакутую, пакуль гэта не споўніцца. Думаеце, што Я прыйшоў даць зямлі спакой? Не, кажу вам, не спакой, але раздзяленне."
Што гэта за агонь, які прынёс Езус?
Ці гэта агонь разбурэння, агонь вайны, агонь нянавісці? Не, гэта не такі агонь. Гэта агонь любові, агонь праўды, агонь пераўтварэння. Гэта агонь, які запальвае сэрцы, які асвятляе розум, які вызваляе ад рабства граху і страху.
Езус прыйшоў на зямлю, каб запаліць гэты агонь у нашых сэрцах. Ён прыйшоў, каб даць нам новую любоў – любоў, якая пераўзыходзіць усе межы, любоў, якая ахвяруе сабой дзеля іншых. Гэты агонь запальвае ў нас жаданне жыць паводле Божых запаветаў, жаданне служыць Богу і бліжняму.
Гэты агонь – гэта не спапельная стыхія, што знішчае ўсё на сваім шляху. Наадварот, гэта агонь, які ачышчае, які робіць нас мацнейшымі, які дае нам сілы пераадолець усе выпрабаванні. Ён прыходзіць, каб асвяціць нашыя душы, каб напоўніць нас сваёй боскай прысутнасцю.
Гэты агонь – гэта жывая вада, якая гасіць смагу духоўнага голаду. Ён – гэта святло, якое разганяе цемру неразумення і сумневаў. Ён – гэта моц, якая дае нам мужнасць сведчыць пра сваю веру, нават калі свет супраць нас.
Калі гэты агонь запаліцца ў нашым сэрцы, мы адчуем незвычайную лёгкасць і радасць. Мы пачнем бачыць свет вачыма любові, разумець і дараваць тых, хто нас крыўдзіць. Мы адчуем глыбокую еднасць з Богам і з усімі людзьмі, бо ўсе мы – дзеці аднаго Айца.
Гэты агонь, які сышоў на апосталаў у Дзень Пяцідзесятніцы вогненнымі языкамі, ператварыўшы баязлівых у адважных сведкаў Евангелля.
Але, як кажа Езус, гэты агонь прыносіць не спакой, а раздзяленне. Чаму так? Таму што гэта і агонь выпрабаванняў. Праўда, якую прынёс Езус, часта сутыкаецца з хлуснёй, з няпраўдай, з грахом. Калі мы прымаем гэты агонь, калі мы жывем паводле яго, мы не можам заставацца абыякавымі да зла, да несправядлівасці. Мы павінны рабіць выбар: быць з Ім ці супраць Яго. Такі выбар часта разрывае нават самыя дарагія сувязі – сем'і, сваяцтва, сяброўства.
"Бо з гэтага часу пяцёра ў адным доме будуць падзеленыя, трое супраць дваіх і двое супраць траіх. Бацька будзе супраць сына, і сын супраць бацькі, маці супраць дачкі, і дачка супраць маці, свякроў супраць нявесткі сваёй, і нявестка супраць свекрыві сваёй."
Прыклад Пяцідзесятніцы яскрава паказвае гэты парадокс. Агонь з неба аб’яднаў вернікаў у адзіны Касцёл (Дз. 2:44), але ўжо праз некалькі гадзін фарысеі кпілі: «Яны п’яныя!» (Дз. 2:13). Адзін і той жа агонь прынёс два супрацьлеглыя вынікі:
- Для Пятра ён стаў крыніцай сілы для першай пропаведзі, якая прывяла да веры 3000 душ.
- Для неверных ён стаў камнем спатыкнення, які аддзяліў іх ад праўды.
Чаму так адбываецца? Бо Хрыстус — «камень сутыкнення» (1 Пятра 2:7). Адны прымаюць Яго як Шлях, Праўду і Жыццё, а іншыя адмаўляюць, як камень, аб які спатыкаюцца.
І вось, родныя душы — бацька і сын, маці і дачка, свякроў і нявестка — апыняюцца па розныя бакі прорвы. Гэта не загад Хрыста сеяць нянавісць, а прароцтва пра глыбіню веры: калі ты ідзеш за Езусам, нават кроўная сувязь можа ператварыцца ў супрацьстаянне.
Гэта не азначае, што трэба перастаць любіць, а хутчэй, што любоў да Бога павінна стаць важнейшай за ўсё. Калі ж блізкі чалавек не прымае гэтай вышэйшай любові, калі яго сэрца застаецца неадкрытым для яе тады і ўзнікае той самы «камень сутыкнення», які раздзяляе нават самых блізкіх. І ў гэтай сітуацыі, як бы балюча гэта ні было, верны павінен стаяць цвёрда, не здраджваючы сваёй веры, бо менавіта ў гэтым і заключаецца праўдзівы доказ яго любові да Хрыста.
Ні ў якім разе гэта не азначае, што Езус хоча, каб мы сварыліся са сваімі блізкімі. Наадварот, Ён хоча, каб мы любілі іх, каб мы былі для іх сведчаннем Божай любові. Але калі нашы блізкія не прымаюць праўду, калі яны працягваюць жыць у граху, мы не можам ісці разам з імі па шляху зла. Мы павінны выбраць шлях Езуса, нават калі гэта азначае раздзяленне.
Нягледзячы на гэта, мы не павінны адварочвацца ад іх ці асуджаць. Наша любоў да іх павінна заставацца моцнай, але асвечанай Божай праўдай. Мы можам маліцца за іх, падтрымліваць у добрых справах і быць для іх прыкладам хрысціянскага жыцця, нават калі яны не падзяляюць нашай веры. Наша галоўная адказнасць – вернасць Езусу, а не прыстасаванне да свету, які адвярнуўся ад Яго.
Калі трэба памаліцца аб дар сапраднай любові - Малітвы аб любові.
