Часам чалавек просіць у Бога толькі справядлівасці ў падзеле спадчыны. Але Бог глядзіць глыбей. Ён бачыць сэрца, у якім назапашваюцца не толькі рэчы, але і страх, і жаданне кантролю. Прыпавесць пра неразумнага багача — гэта не гісторыя пра маёмасць, а пра ўнутраны стан чалавека, які забыўся, што жыццё — не ягоная ўласнасць. Езус гаворыць не пра грошы, а пра душу, якая можа стаць або засекамі для зерня, або святыняй для Духа.
Тры постаці, тры гісторыі, тры шляхі — Майсей з узнятымі рукамі, Павел, які заклікае трываць у веры, і ўдава, што не стамляецца маліцца. Усе яны адкрываюць адну вялікую праўду: вера трымаецца на малітве, Божым слове і настойлівасці.
Кожны хрысціянін — гэта вучань, пасланы на Божае жніво. Сёння Езус зноў паўтарае словы, якія калісьці пачуў святы Лука: “Жніво вялікае, а работнікаў мала.” І гэты заклік — асабіста да цябе.
Святы Ігнацый Антыяхійскі, біскуп і мучанік, стаў жывым увасабленнем евангельскіх слоў Пана Езуса: «Не бойцеся тых, хто забівае цела…» Яго жыццё — гэта сведчанне сапраўднага страху Божага, які вызваляе ад усякага чалавечага страху і вядзе да поўнага даверу Божай любові.
Словы сённяшняга Евангелля — як люстэрка, у якім адбіваецца наша вера. Езус кажа: «Гора вам…» — не каб асудзіць, але каб абудзіць сэрца, якое заснула ў спакоі знешняй пабожнасці. Ён кліча нас зноў адкрыць ключ пазнання — не ў ведах, а ў любові, якая адчыняе дзверы Божага Валадарства.
Езус не асуджае тых, хто знаходзіцца далёка, — Ён звяртаецца да нас, хто побач. Да тых, хто моліцца, шукае і стараецца быць добрым. Ён кажа: «Гора вам…», бо хоча адкрыць нам шлях да сапраўднай шчырасці і любові. Гэта казанне — пра сэрца, якое павінна быць не проста дэкорам святасці, а сапраўдным месцам сустрэчы з Богам.
Старонка 1 з 10
