Усё пачалося ў горадзе, які называўся Наін. Сонечны дзень, пыльная дарога, і два натоўпы, што рухаюцца насустрач адзін аднаму.
Адзін — з надзеяй, другі — з жалобай. Адзін — з Езусам, другі — з насілкамі, на якіх ляжыць памерлы юнак.
Невялікая працэсія рухалася павольна, несучы насілкі з целам юнака. Гэта быў адзіны сын, а побач ішла яго маці, няшчасная ўдава. На тых драўляных дошках ляжала не толькі цела сына, але і ўсё яе знявечанае жыццё. Людзі вакол маўчаць, бо што можна сказаць, калі ўсё страчана?
Насустрач ім рухаўся іншы натоўп. Магутны, гаманлівы. А ў ягоным сэрцы – Ён. Той, пра каго тады гучалі ўсе размовы: прарок, Рабі, Месія. Ён не прайшоў побач. Ён затрымаўся. Ягоны позірк не спыніўся на людзях, не на насілках, а засяродзіўся на ёй. На гэтай маці, жыццё якой раптам апусцела. Гэта быў не позірк звычайнай цікавасці ці нават спачування. Гэта было нешта значна глыбейшае. Гэта быў позірк таго, хто бачыць сэрцам, хто адчувае чужы боль як свой уласны. Ён падышоў да яе і ціха, але так, што кожнае слова прарэзала мёртвую цішыню, сказаў:
— Не плач.
Ён бачыць яе. Не натоўп, не рытуал, а менавіта яе — маці, што страціла ўсё. І Ён кажа: «Не плач». Гэта не проста словы, гэта — пачатак цуду. Ён падышоў да насілак і проста паклаў на іх сваю руку. Носьбіты, нібы па сігнале, спыніліся. Усе чакалі, што Ён звернецца да маці, прамовіць малітву. Але Ён звярнуўся да таго, хто, здавалася, ужо ніколі не пачуе:
— Хлопча, кажу табе, устань.
І вось тут, у гэтым моманце, мы бачым святую Моніку. Яна не ішла за насілкамі, але яе сэрца несла іншы боль. Яна таксама плакала над сваім сынам. Не над мёртвым, але над духоўна мёртвым. Над Аўгусцінам, які страціў шлях і жыў без Бога. Яна плакала доўгія гады, малілася, не пакідала веры. Яе сын, Аўгустын, быў жывы — але далёкі ад Бога. Яна плакала не над целам, а над душой. І яе слёзы — гэта малітва, якая не спынялася. Гады, дзесяцігоддзі, малітвы, просьбы, надзея.
І Бог убачыў яе, як убачыў удаву з Наіна. І сказаў: «Не плач». І дакрануўся да сэрца Аўгустына. І ён устаў — не толькі як чалавек, але як святы. І стаў голасам Касцёла, святлом для пакаленняў.
Сёння мы стаім паміж гэтымі двума жанчынамі. Адна страціла сына фізічна, другая — духоўна. Але абедзве былі заўважаны Богам. Абедзве атрымалі назад тое, што здавалася страчаным.
І мы таксама — маці, айцы, сябры, вернікі — часта молімся за тых, хто далёка. І здаецца, што нічога не змяняецца. Але Бог ідзе насустрач. Ён бачыць. Ён дакранаецца. Божае слова «Устань» да гэтага дня мае сілу. Яно скіравана да кожнага, хто адчувае сябе мёртвым: мёртвым у граху, мёртвым у роспачы, мёртвым у абыякавасці. Ён кажа нам сёння: «Устань. Ідзі. І больш не плач, бо Я з табой».
Няхай прыклад святой Монікі навучыць нас верыць, нават калі слёзы не высыхаюць. Няхай Евангелле з Наіна напомніць: Бог не спазняецца. Ён прыходзіць у той час, калі ўсё здаецца быць скончаным — і пачынае новае жыццё.
