Сёння Божае Слова, праз вусны Самога Збавіцеля, даносіць да нас дзве, на першы погляд, простыя, але глыбокія праўды, выяўленыя ў прыпавесцях пра гарчычнае зерне і пра закваску.
Гэтыя прыпавесці, як два крылы, падымаюць наш розум і сэрца, каб зразумець сутнасць Валадарства Нябеснага. Бо гэта Валадарства не зямное царства з палацамі і войскамі, яно не ўрываецца ў свет з грымотным грукатам і відовішчам. Яно прыходзіць інакш: ціха, незаўважальна, але непазбежна і ўпэўнена.
Першая карціна – гарчычнае зерне, самае маленькае з насення. Чалавек кідае яго ў зямлю. На першы погляд, амаль нічога не бачна. Можа здацца, што гэта марнатраўства. Але ў гэтым маленстве пакладзена неймаверная сіла жыцця і росту, дадзеная Творцам. І вось, з цягам часу, з нябачнага зярнятка вырастае магутнае дрэва, вышэй за ўсе гародніны і іншыя расліны. Яно стаіць у поўнай сіле, раскідвае свае галіны, дае цень і прытулак. Птушкі нябесныя знаходзяць у ім дом, будуюць гнёзды і спяваюць свае песні. Вось яно – Валадарства! З маленства – да велічы, з пачатку, які здаецца нікчэмным свету, – да поўнага жыцця, якое ахоплівае, абараняе і дае прытулак усім, хто яго шукае. Ці не гэта лёс самога Хрыста? Маленькае немаўля ў яслях Бэтлеема, а потым – Той, хто прыцягвае да сябе ўсіх, узняты на Крыж. Ці не гэта лёс Ягонага Касцёла? Малая грамадка баязлівых вучняў, а сёння – мільёны душ знаходзяць прытулак пад галінамі яе веры. Валадарства пачынаецца малым, але яго канчатковая веліч непамерная!
Другая карціна – закваска. Жанчына бярэ яе зусім мала. Што можа зрабіць гэтая жменька ў вялікім посудзе з трыма мерамі мукі? (А гэта прыкладна каля 22 кілаграма мукі, дакладней 39 літраў.) Яна змешвае яе з мукой, і на першы погляд нічога не адбываецца. Закваска працуе непрыкметна, не крычыць пра сябе, не кідаецца ў вочы. Але яна працякае, пранікае, закранае кожную часцінку. І вось, паволі, але непазбежна, пачынаецца працэс: цеста падымаецца, скісае. Увесь аб'ём! Малая кропля закваскі ператварае вялізную масу мукі ў новую якасць – у салодкі, пышны хлеб. Вось яно ізноў – Валадарства Нябеснае! Яно прыходзіць не заўсёды відавочна, не заўсёды гучна. Яно працуе ў глыбіні чалавечых сэрцаў, у глыбіні грамадства, гісторыі. Маленькая іскра веры, маленькі акт любові, маленькае сведчанне праўды – гэта закваска! Яна можа здавацца нязначнай сілай супраць велізарнай масы зла, абыякавасці, матэрыялізму. Але сіла яе – у Божай энергіі! Яна працуе сціпла і непрыкметна, але безупынна. Яна ператварае! Яна сквашвае ўсё цеста чалавецтва, каб яно ўзышло да новага жыцця.
Чаму менавіта прыпавесці? Сам Хрыстус кажа: каб збылося прароцтва – "адкрыю ў прыпавесцях вусны Мае, раскажу ўтоенае ад стварэння свету". Прыпавесці – гэта не проста цікавыя гісторыі. Гэта ключы да таемніц Божых. Яны адкрываюць утоеныя, але фундаментальныя прынцыпы, якія кіруюць Божым планам збаўлення з самага пачатку існавання свету. Бог робіць сваё не заўсёды відавочна і гучна. Часцей за ўсё – праз ціхую пакору, павольны, але верны рост і няспыннае ператварэнне, якое ўрэшце прыносіць перамогу.
Якое значэнне гэтыя прыпавесці маюць для нас сёння?
Ніколі не трэба пагарджаць дробязямі! Наша малая малітва, наш маленькі добры ўчынак, наша сціплая сведчанне пра веру – гэта тое самае гарчычнае зерне, тая самая закваска. Мы можам бачыць сёння толькі зерне – але Бог бачыць ужо магутнае дрэва. Мы можам бачыць толькі крыху закваскі – але Бог бачыць ужо пышны хлеб жыцця. Нельга ніколі спыняцца сеяць і заквашваць!
Трэба навучыцца бачыць Божую працу! Яна часта хаваецца ад нашых вачэй. Мы чакаем буйных знакаў, гучных перамог. А Бог працуе ў цішыні сэрцаў, у штодзённай вернасці, у паступовым росце дабра. Трэба пазіраць ўважліва! Верыць ў сілу таго, што здаецца малым і слабым. Гэта сіла Божая!
Належыць быць цярплівымі! Дрэва не расце за дзень. Цеста не скісае за хвіліну. Рост Валадарства, перамога дабра – гэта працэс. Бог не спяшаецца, але Ён не спыняе сваёй працы. Так і мы, павінны быць цярплівымі ў сваёй веры, у сваіх намаганнях, у сваім служэнні. Не апускаць рук, калі не бачым адразу вынікаў. Працягваць сеяць, працягваць заквашваць, верыць у нябачнае, але рэчаіснае Валадарства, якое ўжо ёсць сярод нас і якое будзе ў поўнай сваёй велічы.
Няхай гэтыя прыпавесці стануць для нас не проста словамі, а жывым кіраўніцтвам. Няхай яны натхняць нас бачыць веліч у малым, сілу ў цішыні, і непазбежнасць Божага дзеяння ў нашым жыцці і ў жыцці ўсяго свету.
