Сёння мы разважаем над важным урыўкам з Евангелля, дзе вучні задаюць Езусу пытанне, якое хвалявала людзей ва ўсе часы: "Хто ж большы ў Валадарстве Нябесным?"
Гэта пытанне пра іерархію, пра месца, пра ўладу. Але адказ Езуса радыкальна адрозніваецца ад таго, на што яны спадзяваліся.
Езус не гаворыць пра сілу, багацце ці ўплыў. Ён кліча дзіця і ставіць яго ў цэнтр. Дзіця – сімвал невінаватасці, залежнасці, даверу і пакоры. Езус кажа: "Сапраўды кажу вам: калі не навернецеся і не станеце як дзеці, не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае."
Што значыць "стаць як дзеці"? Дзіця не носіць масак, не іграе роляў перад Богам. Дзіця не гоніцца за ўладай. Яно не ганарыцца тытуламі. Яно ведае, што залежыць ад бацькі.
Аднак быць, як дзеці – гэта не значыць быць наіўнымі ці неразумнымі. Гэта значыць адкінуць ганарыстасць, самалюбства і імкненне да ўлады. Гэта значыць прыняць пакору, давер і залежнасць ад Бога. Гэта значыць прызнаць сваю патрэбу ў Божай ласцы і міласэрнасці.
Езус падкрэслівае: "Кожны, хто прынізіць сябе, як дзіця гэтае, той будзе большым у Валадарстве Нябесным." Веліч у Валадарстве Нябесным вымяраецца не тым, колькі мы маем, а тым, наколькі мы гатовыя аддаць сябе Богу.
Але Езус ідзе яшчэ далей. Ён кажа: "І калі хто прымае адно такое дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае." Прымаць дзіця – гэта не толькі даць яму ежу і прытулак. Гэта значыць любіць яго, клапаціцца пра яго, абараняць яго і дапамагаць яму расці ў веры. Гэта значыць бачыць у ім вобраз Хрыста.
Езус нагадвае: "Зважайце, каб не пагарджалі ніводным з гэтых малых, бо кажу вам: анёлы іхнія на небе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго, што на нябёсах." Кожнае дзіця, кожны слабы і безабаронны чалавек – няхай гэта будзе стары, неадукаваны, ці той, хто мае простую, неабцяжараную тэалагічнымі тонкасцямі веру – кожны з іх надзвычай каштоўны ў вачах Бога. І наш абавязак – ставіцца да іх з найглыбейшай павагай і любоўю.
Каб яшчэ больш падкрэсліць важнасць клопату пра малых і тых, хто збіўся са шляху, Езус расказвае прыпавесць пра пастуха і заблуканую авечку. Пастух, які мае сто авечак, не вагаецца пакінуць дзевяноста дзевяць і пайсці на пошукі адной, якая заблукала. І калі ён знаходзіць яе, ён радуецца ёй больш, чым тым, якія не заблукалі.
Гэтая прыпавесць паказвае нам, што Бог любіць кожнага з нас асаблівай любоўю. Бог не лічыць нас “масай”. Для Яго кожны — унікальны. Ён не хоча, каб ніхто з нас загінуў. Ён гатовы пайсці на ўсё, нават яшчэ раз памерці на крыжы, каб вярнуць нас да сябе.
Такім чынам, нашыя пытанні пра веліч у Валадарстве Нябесным павінны быць пераасэнсаваны. Веліч – гэта не ўлада над іншымі, а пакора, якая дазваляе нам стаць падобнымі да дзяцей. Веліч – гэта не імкненне да ўласнага ўзвышэння, а гатоўнасць прынізіць сябе дзеля іншых. Веліч – гэта не абыякавасць да слабых, а актыўны клопат пра тых, хто мае патрэбу ў нашай любові і падтрымцы.
Калі мы прымаем дзіця ў імя Езуса, мы прымаем самога Езуса. Калі мы клапоцімся пра найменшых, пра тых, хто заблукаў, пра тых, хто пакутуе, мы выконваем запаведзь любові, якую даў нам Хрыстус.
Таму трэба ўвесь час імкнуцца, каб нашае жыццё было сведчаннем гэтай любові. Каб мы былі падобныя да дзяцей у нашай пакоры і даверы да Бога. Каб клапаціліся пра кожнага "малога" ў нашым жыцці, бо ў кожным з іх мы сустракаем самога Хрыста. І тады, сапраўды, мы будзем большымі ў Валадарстве Нябесным, бо будзем жыць паводле волі нашага Айца, які ёсць у нябёсах.
Ойча Нябесны, дзякуем Табе за Тваю любоў і мудрасць, адкрытыя нам праз Сына Твайго, Езуса Хрыста. Дапамажы нам, Божа, як дзецям, прыняць Тваё Валадарства, адкінуўшы гонар і амбіцыі. Навучы нас прыніжаць сваю ганарлівасць, каб стаць вялікімі ў Тваіх вачах. Дай нам сілы прымаць кожнага "малога" ў імя Тваё, бачучы Цябе ў кожным з іх. Няхай нашыя сэрцы будуць адкрытыя для тых, хто заблукаў. Няхай Твая воля здзяйсняецца ў нас, каб ніхто з не загінуў, а праз веру, пакору і любоў усе знайшлі шлях да Твайго Валадарства.
Амэн.
