Сённяшняе Евангелле гучыць як гром з яснага неба: «Гора вам, кніжнікі і фарысеі крывадушныя, таму што зачыняеце Валадарства Нябеснае перад людзьмі. Бо самі не ўваходзіце і, калі ўваходзяць іншыя, не пускаеце іх.» (Мц 23,13)
Гэта не проста абвінавачванне, а глыбокі боль Божага Сэрца. Езус гневаецца не дзеля гневу, а з любові, таму што прагне дабра для кожнай душы. Ён бачыць, як тыя, хто павінен быць маяком, становяцца цёмнымі скаламі, што губяць караблі. Як тыя; хто павінен адкрываць дзверы да вечнасці, самі стаяць на варце, не пускаючы нікога.
Крыніцай гэтай трагедыі, гэтага закрыцця Валадарства Нябеснага, з'яўляецца крывадушнасць. Гэта не проста неадпаведнасць словаў і спраў. Гэта – ілюзія святасці, пабудаваная на знешніх правілах, на рытуалах, на ўважліва вывучаных законах, але пазбаўленая жывой веры, жывой любові, жывога сэрца.
Фарысеі і кніжнікі таго часу былі майстрамі знешняй пабожнасці. Яны ведалі кожны закон, кожную запаведзь. Яны маглі бліскуча тлумачыць Святое Пісанне, але пры гэтым іх сэрцы былі далёкія ад Бога. Яны клапаціліся пра тое, як выглядаюць у вачах людзей, а не пра тое, што адбываецца ў іх унутраным свеце. Яны ставілі свае ўласныя правілы вышэй за Божыя запаведзі любові і міласэрнасці.
І вось, калі Езус прыходзіць, каб адкрыць людзям праўду пра Бога, пра Валадарства Нябеснае, яны не толькі самі не ідуць за Ім, але і зачыняюць дзверы для іншых. Яны ствараюць бар'еры, яны сеюць сумніў, яны навязваюць сваё ўласнае, чалавечае разуменне веры, якое аддаляе людзей ад сапраўднай сустрэчы з Богам.
А што сёння? Ці не сустракаецца падобная сітуацыя і ў нашым жыцці? Ці не становімся мы часам такімі ж "крывадушнымі" людзьмі, якія, маючы веданне пра Бога, не дазваляюць Яму жыць у сваім сэрцы і не дазваляюць Яму праяўляцца ў нашых учынках?
Ці не бывае так, што мы зацыкліваемся на знешніх праявах веры, на рытуалах, на традыцыях, забываючы пра галоўнае – пра любоў да Бога і да бліжняга? Ці не бывае так, што мы асуджаем іншых, крытыкуем, ацэньваем, замест таго, каб працягнуць руку дапамогі, падтрымаць, зразумець?
Ці не бывае так, што мы, як тыя фарысеі, ставім свае ўласныя меркаванні, свае ўласныя правілы вышэй за Божую волю? Ці не баімся мы часам адкрыцца на Божую любоў, на Яго міласэрнасць, на Яго прабачэнне, баючыся, што гэта зменіць наша жыццё, вымусіць нас адмовіцца ад чагосьці, да чаго мы прывыклі?
Сённяшняе Евангелле – гэта заклік да самааналізу. Гэта заклік да таго, каб мы зазірнулі ў сваё сэрца і спыталі сябе: ці адкрытыя мы для Бога? Ці дазваляем мы Яму пранікаць у кожную сферу нашага жыцця? Ці з'яўляемся мы маякамі, якія асвятляюць шлях да Бога, ці, можа, цёмнымі скаламі, якія знішчаюць караблі?
Фарысеі — гэта не толькі постаці з далёкай гісторыі. Іх дух жыве там, дзе гонар перамагае пакору, дзе веды не служаць праўдзе, а становяцца сродкам улады. Яны абыходзяць мора і зямлю, каб здабыць прыхільніка, але не дзеля Бога, а дзеля сябе. І калі здабываюць — губляюць душу таго чалавека, бо не даюць яму Бога, а даюць сябе.
Такі дух — гэта дух закрытых дзвярэй. Ён не ведае радасці Евангелля, не ведае слоў: «Прыйдзіце да Мяне ўсе». Ён ведае толькі: «Адыдзіце, бо вы не такія, як мы».
Евангеліст Мацвей не шукае палітычнай карэктнасці. Ён паказвае духоўную праўду, якая закранае не толькі рэлігійную, але і сацыяльную, культурную і нават палітычную сферу. Езус не баіцца называць крывадушнікаў тымі, кім яны ёсць: «Сляпыя правадыры», «неразумныя і сляпыя!» Гэта не абразы, а дакладная дыягностыка духоўнай хваробы. Людзі з падвоеным сэрцам, з сумленнем, што страціла святло, становяцца ворагамі Божага Валадарства.
«Вы цэдзіце камара, а праглынаеце вярблюда!» (Мц 23,24) Вы шукаеце дробязі, а страчваеце сутнасць. Вы бачыце правілы, а не бачыце сэрца. Вы ведаеце Закон, але не ведаеце Любові.
І таму Пан кажа: «Я ніколі не ведаў вас. Адыдзіце ад Мяне, вы, што чыніце беззаконне!» (Мц 7,23)
Здаецца, што Хрыстус пагражае ім, але гэта не пагроза. Гэта заклік да навяртання. Бо ключы ад Валадарства — не цацка, а адказнасць. Іх нельга насіць на поясе, каб паказаць сваю важнасць. Іх трэба трымаць у сэрцы, каб адчыняць дзверы іншым.
Будзьма тымі, хто адчыняе брамы, а не замыкае іх. Хто асвятляе шлях да жыцця, а не гасіць яго ў сэрцах бліжніх. Хто адкрывае Бога, а не сваё "я". Хто не баіцца праўды, але ахінае яе любоўю. Хто не асуджае, а служыць. Хто не шукае прытулку і забяспячэння ў золаце, а імкнецца быць у святыні.
Бо сапраўдны пастыр аддае сваё жыццё за сваіх авечак. Сапраўдны вучань адчыняе дзверы, нават калі сам стаіць на парозе.
