Перад намі Ірад Анціпа. Ён не цар, а тэтрарх, кіраўнік часткі зямлі, якую атрымаў у спадчыну ад свайго бацькі, знакамітага Ірада Вялікага.
У яго ўладанні апынулася і Галілея – край, дзе праз гады будзе абвяшчаць Божае Слова Езус Хрыстус. Але пакуль Ірад Анціпа – магутны ўладар, ад якога залежаць лёсы тысяч людзей.
Падчас візіту ў Рым ён сустракае Ірадыяду. Яна не проста прыгожая жанчына, а яго пляменніца і жонка зводнага брата, Ірада Філіпа. Узнікае палкая страсць, падмацаваная палітычным разлікам. Ірадыяда, жанчына амбіцыйная, бачыць у гэтым саюзе шанец падняцца вышэй. Ірад Анціпа аслеплены пачуццямі.
Яны робяць беспрэцэдэнтны крок: абодва пакідаюць сваіх законных мужа і жонку. Ірад разводзіцца з жонкай, дачкой цара суседняй Набатэі. Ірадыяда сыходзіць ад свайго мужа. Іх шлюб становіцца галоўнай свецкай сенсацыяй таго часу. Але з пункту гледжання іўдзейскага Закона, гэта быў не проста скандал, а цяжкі грэх – кровазмяшальная сувязь, строга забароненая.
Уявіце сабе палац Ірада. Музыка, смех, танцы. Госці ў раскошы, усё перапоўнена задавальненнем і весялосцю. Але побач, у тым жа горадзе, у цемры і холадзе сядзіць чалавек у вязніцы. Гэта Ян Хрысціцель. Чаму ён тут? Не таму, што зрабіў нешта дрэннае. Ён у вязніцы, бо сказаў праўду.
Ян бачыў, што цар жыве ў граху, і не мог маўчаць. Ён сказаў: «Не дазволена табе мець жонку брата свайго». І гэтыя словы сталі для яго прысудам. Ірадыяда, якая не хацела чуць праўду, знайшла спосаб заглушыць гэты голас. Танец яе дачкі, абяцанні Ірада, і вось на місе прыносяць галаву чалавека Божага. Голас, які абуджаў сумленне, замоўк.
Але ці сапраўды замоўк?
Бо калі мы чытаем сёння гэты аповед, голас Яна гучыць і ў нашых сэрцах. Ён пытае: «А ці ты маеш адвагу сказаць праўду ў сваім жыцці?»
У наш час шмат «палацаў Ірада». Гэта палацы, дзе пануе культура п’янства, дзе аборт абвяшчаецца «правам чалавека», дзе разбэшчанасць называецца «вольнасцю». Музыка гучыць, людзі весяляцца, але ў аснове гэтага — цемра і смерць. І ў гэтую цемру Касцёл, як Ян, прыносіць слова: «Не дазволена!».
І пытанне да нас: дзе мы хочам быць? У палацы, дзе ўсё прыгожа і весела, але няма праўды? Ці ў вязніцы, дзе цяжка, але сэрца свабоднае, бо з Богам? Ян выбраў вязніцу. Ён страціў жыццё, але выйграў вечнасць. А Ірад застаўся ў сваім палацы, але страціў душу.
Браты і сёстры, гэта аповед пра нас. Мы кожны дзень выбіраем: палац ці вязніца? Кампраміс ці праўда? Светская выгода ці вечнае жыццё? Ян кліча нас сёння быць сведкамі, нават калі гэта няёмка. Бо толькі ў праўдзе ёсць свабода, толькі ў праўдзе ёсць жыццё.
Прыклад з нашага жыцця: сёння многія людзі сутыкаюцца з сітуацыямі, калі трэба выбраць паміж зручнасцю і праўдай. У школе, ва ўніверсітэце, на працы — як лёгка падмануць, каб атрымаць выгады. Але менавіта тут праяўляецца нашая вернасць Богу. Хрысціянін — гэта не толькі той, хто моліцца, але той, хто жыве ў святле праўды.
Яшчэ адзін аспект — сямейнае жыццё. Ян Хрысціцель паказаў грэх у сямейным жыцці Ірада. І сёння шмат сем’яў церпяць праз здрады, праз непавагу паміж мужам і жонкай. Касцёл вучыць, што шлюб — гэта святы саюз, які адлюстроўвае любоў Хрыста і Касцёла. І таму наш абавязак — берагчы яго ад усялякага разбурэння.
Таксама згадаем пра небяспеку алкагалізму і наркаманіі. Колькі людзей страцілі сваё жыццё і будучыню праз гэтыя залежнасці! Ян Хрысціцель кажа нам: «Пакайцеся!» Гэта значыць, што заўсёды ёсць выхад, заўсёды ёсць шлях навяртання, нават калі чалавек падаў вельмі нізка. Бог чакае яго з любоўю і гатовы падняць яго.
Асобна трэба сказаць пра аборт. Гэта вялікая рана сучаснага свету. Многія імкнуцца апраўдаць яго: маўляў, гэта права жанчыны. Але Касцёл паўтарае голас Яна: «Не дазволена!» Бо гэта забойства нявіннага жыцця. Мы павінны быць голасам тых, хто не можа гаварыць за сябе.
І напрыканцы — надзея. Ян памёр, але яго голас жыве. Так і мы: калі будзем верныя праўдзе, наш прыклад будзе жыць у нашых дзецях, у нашых супольнасцях, у гісторыі. І нават калі свет нас не зразумее, Бог зразумее і прымае нас.
