У той час, калі Пётр, адзін з бліжэйшых вучняў Езуса, звярнуўся да свайго Настаўніка з пытаннем аб межах прабачэння, адбылося нешта надзвычай важнае.
Пётр, імкнучыся да дасканаласці, лічыў сябе шчодрым і прапанаваў лічбу "сем разоў", што ў той час лічылася вышэйшай ступенню шчодрасці. Але Езус, як заўсёды, падняў планку, адказаўшы: "Не кажу табе, што аж сем разоў, але ажно семдзесят сем разоў". Гэтыя словы – не проста матэматычная формула, а глыбокі напамін пра сутнасць Божай любові і міласэрнасці. Гэта не матэматыка — гэта заклік да бязмежнага сэрца. Не проста максімалізм лічб, а колькасць разоў, памножаная на вечнасць. Каб растлумачыць гэта, Езус распавёў прыпавесць пра караля і яго слуг. Гэтая гісторыя – люстэрка, у якім мы можам убачыць сябе і свае адносіны з Богам і з бліжнімі.
Божае прабачэнне: дар, якога мы не варты
У той час, калі кароль вырашыў разлічыцца са сваімі слугамі, адзін з іх аказаўся ў неверагодна цяжкім становішчы. Уявіце слугу, які вінен каралю дзесяць тысяч талантаў (сума, якую немагчыма аддаць за некалькі жыццяў!). 23,1 мільярда долараў, калі золата, і 165 мільёнаў долараў калі серабро. Ён быў вінаваты яму дзесяць тысяч талантаў – сума настолькі велізарная, што, нават прадаўшы ўсю сваю маёмасць, жонку і дзяцей, ён не змог бы пагасіць гэты доўг. Калі кароль патрабуе расплаты, слуга ў роспачы просіць: "Будзь велікадушны — усё аддам!" Ён абяцае немагчымае, нават калі ведае, што не зможа. Падманывае караля, і той таксама гэта разумее. Але кароль, замест справядлівасці і гневу, выказвае літасць. Ён не адкладвае доўг, не прапануе рассрочку — ён цалкам даруе яго. Гэта вобраз Бога, Які прымае нашае шчырае пакаянне, нават калі мы вінаваты перад Ім без меры. Ніводзін наш грэх не перавышае Яго ласкі!
Але вось што адбылося далей – і гэта самая важная частка прыпавесці. Той самы слуга, які атрымаў такое неабмежаванае прабачэнне, выйшаўшы ад караля, сустрэў свайго сабрата, які быў яму вінаваты сто дынараў. Сто дынараў – гэта, на беларускія рэаліі каля 2000 долараў. Але замест таго, каб праявіць хоць бы кроплю той міласэрнасці, якую ён сам атрымаў, слуга схапіў свайго даўжніка, пачаў яго душыць і патрабаваць неадкладнага вяртання доўгу. Ён быў непрымірымым, жорсткім і непрабачальным. Сам падманваючы, спадзяваўся падману. Вось яна — чалавечая жорсткасць! Мы так лёгка забываем, які доўг дараваў нам Бог, калі хтосьці "вінават" перад намі: абразіў, падвёў. Мы запальваемся, патрабуем "справядлівасці", хоць самі жывем толькі дзякуючы Божай ласцы.
У той час, калі сабраты гэтага слугі ўбачылі яго жорсткасць, паведамілі пра ўсё каралю. Кароль, даведаўшыся пра ўчынак слугі, пытаецца: "Ці не належала і табе змілавацца, як я змілаваўся над табою?" І адмяняе свой дар: слугу аддаюць мучыцелям. Хрыстус тлумачыць жудасны сэнс:
"Так і Айцец Нябесны зробіць вам, калі не даруеце брату ад сэрца".
Не таму, што Бог жорсткі — а таму, што няўдзячнае сэрца не можа ўтрымаць Яго ласку. Прабачэнне, якое мы атрымалі, павінна стаць крыніцай прабачэння для іншых. Калі мы зачыняем сэрца — мы самі адрываем сябе ад Жыцця.
Гэтыя словы – не проста гісторыя, а рэальнасць нашага жыцця. Мы ўсе, як той першы слуга, маем велізарны доўг перад Богам. Нашы грахі, нашы памылкі, наша аддаленасць ад Яго – усё гэта складае невымерны доўг, які мы ніколі не змаглі б пагасіць сваімі сіламі. Але Бог, у сваёй бясконцай любові і міласэрнасці, дараваў нам гэты доўг праз ахвяру свайго Сына, Езуса Хрыста. Ён дараваў нам не сем разоў, не семдзесят сем разоў, а бясконца, калі мы звяртаемся да Яго ў Сакрамэнце пакаяння.
У той час, калі мы атрымліваем такое велізарнае прабачэнне ад Бога, мы павінны адлюстроўваць яго ў нашых адносінах з бліжнімі. Калі хтосьці з нашых братоў ці сясцёр зграшыў супраць нас, нават шмат разоў, мы павінны памятаць пра тое, як шмат нам было даравана. Нашае прабачэнне павінна быць такім жа шчодрым і бясконцым, як Божае.
Прабачэнне – гэта не слабасць, а сіла. Гэта не прызнанне сваёй паразы, а перамога любові над нянавісцю, міласэрнасці над жорсткасцю. Калі мы прабачаем, мы вызваляем сябе ад цяжару крыўды і злосці, якія раз'ядаюць нашае сэрца. Мы адкрываемся для Божай любові і дазваляем Яму дзейнічаць у нашым жыцці.
Застаецца пытанне: як прабачаць "семдзесят сем разоў"?
- Узгадайце, колькі разоў даравалі вам вашы бацькі?
- Колькі разоў Бог цярпеў вашы памылкі?
- Колькі людзей прабачылі вас?
Няхай гэта стане крыніцай вашай моцы для прабачэння.
- Адпусціце спачатку ў глыбіні сэрца, а потым – словамі. Нават калі боль пранізвае, скажыце: "Я прабачаю. Бог дапаможа нам аднавіць давер".
- Не лічыце "разы". Семдзесят сем – гэта не лічба, а сімвал бясконцасці. Хрыстус не заклікае да падліку, але заўсёды гатовы даць нам магчымасць пачаць нанова.
Закончыўшы прамаўляць, Езус пакінуў Галілею і накіраваўся ў Іерусалім, на месца сваёй будучай ахвяры. Там, на крыжы, Ён заплаціў за нашы грахі, даруючы нам жыццё. Ці ж можам мы, атрымаўшы такое прабачэнне, адмовіць у ім брату свайму за дробязі?
Пане Езу, Ты, што навучаеш любіць без меры і прабачаць без ліку, дай мне ласку прабачаць так, як Ты прабачаеш. Навучы мяне памятаць, што я жыву дзякуючы Тваёй міласэрнасці. Няхай маё сэрца будзе напоўнена тым супакоем і міласэрнасцю, што ў сэрцы Твайго Айца. А прабачэнне стане маёй мовай. Амэн.
