1. Рукі Майсея — вобраз нашай малітвы
Дарагія браты і сёстры!
Божае Слова сёння паказвае тры шляхі, якія вядуць да адной мэты: веры, пабудаванай на малітве, вернасці і настойлівасці.
Першы шлях ілюструе Кніга Зыходу. Майсей, з паднятымі ўверх рукамі, стаіць на пагорку. Пакуль рукі яго ўзняты, ізраільцяне перамагаюць. Як толькі рукі апускаюцца, бітва пачынае складвацца не на іх карысць.Тады Аарон і Хур прыходзяць на дапамогу, падтрымліваючы яго рукі і тым самым забяспечваюць перамогу.
Гэтая сцэна напоўнена глыбокім духоўным сэнсам. Бо Майсей стаіць не проста з узнятымі рукамі – ён моліцца. Ён не размахвае мячом, не аддае загадаў, але праз малітву накіроўвае нябачную, духоўную моц Божай ласкі.
Рукі Майсея – гэта нашыя сэрцы, узнесеныя ў даверы да Бога. Пакуль яны ўзнятыя, пакуль мы не адступаем ад малітвы, Бог дзейнічае. Але калі апускаем рукі – знікае і наша надзея.
Менавіта таму Касцёл падчас святой Імшы кажа: Угору сэрцы! Гэта не проста прыгожыя словы — гэта заклік, які ўзнікае з глыбокай духоўнай патрэбы, калі душа шукае Бога. Узносім сэрцы, як Майсей узносіў рукі.
Аднак нават Майсей, вялікі Божы чалавек, адчувае стомленасць. І тут на дапамогу прыходзіць супольнасць – Аарон і Хур, якія падтрымліваюць яго рукі.
Так і ў нашым жыцці: ніхто не можа маліцца ў адзіноце ўвесь час. Усе мы стамляемся, губляем рытм малітвы, веру, надзею. І тады патрэбныя тыя, хто падтрымае – сябры па веры, парафія, сям’я, Касцёл. Бо Касцёл – гэта жывая супольнасць, якая трымае рукі адзін аднаго, узнесеныя да неба.
Няхай гэтае чытанне нагадае нам: малітва – гэта не самотнае змаганне, а супольная бітва за святло.
2. Трываласць у веры — фундаменце малітвы
Яшчэ адзін важны прыклад мы знаходзім у Другім пасланні святога Паўла да Цімафея.
Павел звяртаецца да свайго вучня і сына ў веры з такімі словамі: «Трывай у тым, чаму навучыўся і ў чым упэўніўся, ведаючы, ад каго ты навучыўся».
Ён нагадвае Цімафею, што Святое Пісанне вядома яму ад самага дзяцінства, і менавіта яно валодае сілай зрабіць чалавека «…да ўсякай добрай справы гатовым».
Браты і сёстры, вось другая апора нашай малітвы: вернасць Божаму слову.
Бо малітва не можа існаваць асобна ад Божага Слова. Мы не можам размаўляць з Богам, калі не слухаем Яго.
Малітва без Святога Пісання пагражае ператварыцца ў маналог з самім сабой. А чытанне Пісання без малітвы пазбаўляе яго жывой сілы, робячы звычайнай кнігай, а не адкрыццём Божай прысутнасці.
Апостал Павел нагадвае нам: "Усякае Пісанне натхнёнае Богам і карыснае для навучання, для пераконвання, для настаўлення, для выхавання ў праведнасці…".
Як часта ў хвіліны выпрабаванняў менавіта Божае слова станавілася для нас маяком, асвятляючы цемру!
Калісьці сябры падтрымалі Майсея, калі яго рукі аслабелі. Так і сёння, калі нашы сэрцы аслабеюць, нас умацоўвае і напаўняе ўпэўненасцю Божае Слова.
У свеце, дзе гучаць тысячы галасоў і бракуе цішыні, дзе інфармацыя замяняе мудрасць, Павел кліча нас вярнуцца да вечнага – да Божага Слова. Бо толькі на гэтым цвёрдым падмурку можа вырасці вера, здольная выстаяць перад любымі бурамі гэтага свету.
3. Настойлівасць удавы — школа вернасці
І вось, трэці вобраз — з Евангелля паводле Лукі: прыпавесць пра ўдаву і несправядлівага суддзю.
На першы погляд, гэта простая гісторыя пра жанчыну, якая не спынялася, пакуль не атрымала справядлівасці. Але ў ёй — уся сутнасць хрысціянскай малітвы.
Езус кажа: «Паслухайце, што кажа несправядлівы суддзя. Дык ці ж Бог не абароніць выбраных сваіх, якія просяць Яго дзень і ноч, хоць і марудзіць абараніць іх?» Гэтыя словы — як адказ на ўсе нашыя сумневы. Бог чуе. Бог ведае. Але Ён таксама вучыць нас цярпенню і даверу.
Малітва — гэта не магічная формула. Гэта — шлях адносінаў.
Удава не здаецца, нават калі не бачыць выніку. І так павінна быць з нашай верай: мы не спыняемся, калі не бачым плёну; мы працягваем ісці, бо ведаем, што Бог — верны.
У канцы прыпавесці гучыць цяжкае, але важнае пытанне: «Аднак Сын Чалавечы, прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?»
Гэта пытанне не пра свет, а пра мяне і цябе. Ці застануся я чалавекам малітвы, калі Бог маўчыць? Ці не апусцяцца мае рукі, як у Майсея? Ці не забудуся на Божае слова, як Цімафей мог забыць яго без Паўла?
4. Адзін голас — тры сведчанні
Тры чытанні – тры адлюстраванні адной праўды.
- Ад Майсея мы чуем: малітва – шлях да перамогі.
- Ад Паўла ведаем: Слова Божае – апора нашай трываласці.
- Ад удавы ўсведамляем: настойлівасць – крыніца надзеі.
Разам яны складаюць малюнак сапраўднай веры:
малітва, што не ведае стомы; вера, якая чэрпае сілу з Божага слова; надзея, якая захоўвае давер, нават калі Бог маўчыць.
І ўсё гэта адбываецца не паасобку, а разам, у супольнасці.
- Мы — народ Божы, што падтрымлівае адзін аднаго на жыццёвым шляху, калі сілы згасаюць.
- Мы — вучні, якія чуюць апостальскае слова: «Трывайце ў тым, чаму навучыліся».
- Мы — удовы, што моляцца Богу дзень і ноч, ведаючы, што Ён пачуе.
Кожны з нас праходзіць свой шлях, падобны да шляху Майсея, Цімафея ці той удавы. Мы крочым ад узвышша да ўзвышша, змагаемся, спатыкаемся, уздымаем рукі ў малітве і апускаем іх у стоме. Але ведайце: Бог ніколі не пакідае нас. Ён дасылае нам людзей для падтрымкі, слова, што надае сілы, і веру, якая не дазваляе апусціць рукі.
Няхай сённяшняе Божае Слова стане для нас трыма непахіснымі слупамі:
- Малітвай, што ўзносіцца да нябёсаў, як рукі Майсея.
- Словам, што ўмацоўвае дух, як Пісанне для Цімафея.
- Настойлівасцю, што не здаецца, як удава перад суддзёй.
І тады, калі прыйдзе Сын Чалавечы, Ён знойдзе на зямлі не проста веру, а жывую, моцную, незломную веру, якая сваёй малітвай злучае зямлю з нябёсамі.
Амэн.
