Усё гэта здарылася адразу пасля смерці Яна Хрысціцеля. Езус паспрабаваў знайсці адзіноту, адплыўшы на чоўне ў пустыннае месца... Але людзі — галодныя да Бога, да надзеі, — пайшлі за Ім пешшу. Яны не ведалі аб Ягоным смутку, яны проста імкнуліся да Святла.

Спачуванне ў журбе:

Нават калі наша ўласнае сэрца сціскаецца ад болю, Езус вучыць нас азірацца і заўважаць патрэбы іншых. Яго спачуванне – прыклад для нас.

"Вы дайце ім есці!":

Езус не бачыць нас як пасіўных назіральнікаў. Ён заклікае нас – з нашымі "пяццю хлябамі" – стаць Яго рукамі дапамогі ў гэтым свеце. Ён не патрабуе ад нас немагчымага, але чакае адданасці таму, што ў нас ёсць. Гэта таксама адкрыццё таго, як працуе Божая любоў, як яна перадаецца праз тых, хто выбраны. Езус, як Сын Божы, быў звяном паміж Богам і людзьмі. Але ён не дзейнічаў адзін. Ён выбраў вучняў, каб яны сталі яго рукамі, яго голасам, яго сэрцам сярод людзей. Вучні, як святары, сталі пасрэднікамі. Яны не памнажалі хлеб і рыбу самі. Яны атрымалі іх ад Езуса, які атрымаў іх ад Бога. І праз іх, праз іх служэнне, Божая ласка, Божая любоў, Божае насычэнне дасягнула кожнага.

"Прынясіце іх Мне!":

Сапраўдны сакрэт не ў велічыні нашых рэсурсаў, а ў тым, каб прынесці іх Езусу. Наша малітва, наш час, нашы таленты, нашы грошы – нават калі яны здаюцца нязначнымі для вялікай справы. Калі мы аддаем іх Яму з удзячнасцю (благаслаўляючы!) і даверам (Ён раздзяліць і напоўніць!), адбываецца Божае цудоўнае дзеянне.

Дастатковасць у Ім:

Езус Хрыстус – Той, для каго няма нічога немагчымага. Пяць тысяч мужчын, плюс жанчыны і дзеці – і ўсе былі насычаны! Яго сіла дастатковая для любой нашай патрэбы, любой бяды, любой "пустыні", у якой мы апынёмся. Ён здольны насыціць нашае галоднае сэрца, нашае бязвер’е, нашу стомленасць.