Уявіце сабе такую сцэну: багаты юнак толькі што адышоў ад Езуса з пахмурым тварам. Ён хацеў вечнага жыцця, але не здолеў расстацца са сваім багаццем.
І вось, пакуль пыл за тым юнаком яшчэ не асеў, Збавіцель звяртаецца да сваіх вучняў са словамі, што здзіўляюць да глыбіні душы:
"Сапраўды кажу вам: цяжка багатаму ўвайсці ў Валадарства Нябеснае. Лягчэй вярблюду прайсці праз ігольнае вушка, чым багатаму ўвайсці ў Валадарства Божае!"
Вучні анямелі ад жаху: "Дык хто ж можа быць збаўлены?" Яны ж ведалі: паводле традыцыі, багацце лічылася знакам Божай ласкі. Але Езус пераварочвае іх светапогляд цалкам!
Яны, якія пакінулі ўсё, каб ісці за Езусам, маглі падумаць: "Калі багатым так цяжка, то хто ж тады можа быць збаўлены?" І сапраўды, гэтае пытанне застаецца актуальным і для нас сёння. Што значыць быць багатым у нашым свеце? Ці гэта толькі пра матэрыяльныя даброты, ці нешта большае?
Існуюць тлумачэнні, згодна з якімі «ігольнае вушка» — гэта назва вузкай брамы ў Ерузаліме, праз якую вярблюд мог прайсці толькі без паклажы і схіліўшыся, практычна стаўшы на калені. Аднак гэтая гіпотэза не мае падтрымкі ні з боку археалагічных даследаванняў, ні з боку тэкстуальных крыніц. Большасць сур’ёзных даследчыкаў Бібліі лічыць, што Езус выкарыстаў гіпербалу — прыём моцнага перабольшвання — каб падкрэсліць абсалютную немагчымасць для чалавека ўвайсці ў Божае Валадарства без Божай ласкі. У грэчаскім арыгінале ж выкарыстоўваецца слова τρῆμα τῆς ῥαφῆς якое паходзіць з грэчаскай мовы і літаральна азначае «адтуліна для шыцця» і абазначае менавіта вушка швейнай іголкі, што надае выказванню глыбейшы духоўны сэнс.
Езус, бачачы здзіўленне сваіх вучняў, дае нам адказ, які павінен стаць асновай нашай веры: "У людзей гэта немагчыма, а ў Бога ўсё магчыма." Гэтыя словы – зорка надзеі ў любым жыццёвым выпрабаванні. Яны нагадваюць нам, што нашыя абмежаванні, нашыя страхі, нашыя грахі – усё гэта можа быць пераадолена сілай Божай. Мы не выратуемся ні добрымі справамі, ні малітвамі, ні нават раздачай маёмасці. Збаўленне – дар Божай ласкі! Яго нельга набыць.
Пётр, як заўсёды, адказвае ад імя ўсіх вучняў, выказваючы іх адданасць і пытанне пра ўзнагароду: "Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою. Дык што мы атрымаем?" І Езус адказвае ім, і, як бы праз іх, нам, пра тое, наколькі вялікая Божая ўзнагарода. Ён абяцае, што тыя, хто пайшоў за Ім, хто пакінуў усё дзеля Яго імя, здабудзе ў сто разоў больш і атрымаюць ў спадчыну жыццё вечнае.
Але што значыць "пакінуць усё"? Ці гэта азначае адмовіцца ад сям'і, ад маёмасці, ад усяго, што нам дарагое? Не зусім. Езус не заклікае нас да беднасці дзеля беднасці. Ён заклікае нас да прыярытэту: паставіць Яго і Яго Валадарства на першае месца ў нашым жыцці.
"Пакінуць" – гэта значыць аддаць першае месца Богу. Магчыма, для вас гэта не грошы, але нешта іншае, што займае важнае месца ў вашым жыцці.
- Кар'ера, якая стала ідалам?
- Злосць, што трымае вас у палоне?
- Страх, які не дае даверыцца Богу?
Калі мы прывязваемся да сваіх багаццяў, да сваёй пазіцыі, да сваёй славы, мы ствараем бар'ер паміж сабой і Богам. Мы робім сябе непрыступнымі для Яго ласкі. Багацце само па сабе не з'яўляецца грахом, але прывязанасць да яго, залежнасць ад яго, можа стаць перашкодай для нашага духоўнага росту і збаўлення.
Езус не асуджае багатых. Ён папярэджвае іх. Ён паказвае ім шлях, які можа быць для іх больш складаным.Багацце можа стаць спакусай, якая вядзе да самадастатковасці, забыцця пра тых, хто мае патрэбу, і прывязкі да часовых матэрыяльных каштоўнасцей. Гэта можа прывесці да таго, што чалавек пачне лічыць сябе незалежным ад Бога, што з'яўляецца найвялікшай небяспекай.
Але, як сказаў Езус: "У людзей гэта немагчыма, а ў Бога ўсё магчыма". Гэта азначае, што нават калі багацце стварае цяжкасці, Бог можа дапамагчы нам пераадолець іх. Ён можа даць нам мудрасць, каб правільна карыстацца сваімі дабротамі, каб дзяліцца імі з іншымі, каб не станавіцца іх рабом. Ён можа даць нам сілу, каб адмовіцца ад таго, што перашкаджае нашаму збаўленню, нават калі гэта здаецца нам вельмі каштоўным.
Пётр і іншыя вучні змаглі пакінуць усё. Яны адмовіліся ад сваіх лодак, ад сваіх сетак, ад свайго звыклага жыцця. І Езус абяцае ім, і нам, што яны атрымаюць у сто разоў больш. Гэта не толькі матэрыяльнае багацце, але перш за ўсё духоўнае: супакой у сэрцы, радасць ад служэння Богу, любоў да бліжняга і, нарэшце, жыццё вечнае.
І апошнія словы Езуса: "І шмат першых стане апошнімі, і апошніх — першымі". Гэта яшчэ адзін напамін пра тое, што Божыя шляхі не заўсёды супадаюць з нашымі. Той, хто лічыць сябе першым з-за свайго багацця, сваёй пазіцыі, сваёй мудрасці, можа апынуцца апошнім, калі не адкрые сваё сэрца для Бога. А той, хто лічыць сябе апошнім, хто адчувае сваю слабасць і залежнасць ад Бога, можа стаць першым у Валадарстве Нябесным.
Пане Езу, Ты ведаеш маё сэрца лепш за мяне. Ты бачыў, як багаты юнак адышоў з сумам, бо не адрокся ад таго, што трымала яго здалёк ад Цябе. Я таксама маю свае «багацці»: страхі, амбіцыі, прывязанасці, якія не дазваляюць мне прайсці праз вузкае вушка Тваёй ласкі.
Навучы мяне давяраць Табе больш, чым сабе. Дапамажы пакінуць усё, што перашкаджае ісці за Табой. Ты сказаў: «У людзей гэта немагчыма, а ў Бога ўсё магчыма». Я веру, што Ты здольны зрабіць немагчымае: ачысціць маё сэрца, выкараніць маю пыху і правесці праз ігольнае вушка да жыцця вечнага. Каб, будучы «апошнім», я мог быць «першым» – не праз мае заслугі, а праз Тваю ласку. Амэн.
