Сёння Езус распавядае нам прыпавесць, якая раскрывае глыбіню Божай любові і сутнасць Божага Валадарства. Але пачутая гісторыя – гэта не проста апавяданне. Гэта люстэрка, пастаўленае перад кожным з нас.
Гэта адказ Хрыста на вечнае пытанне чалавецтва: «Што рабіць, каб мець вечнае жыццё?» І адказвае Ён праз прыпавесць пра караля, які справіў вяселле для свайго сына.
Уявіце сабе гэтую радасную падзею: усё падрыхтавана, усё гатова, каб адзначыць шчаслівы момант у жыцці каралеўскай сям'і.
Кароль, як мы чуем, пасылае сваіх слугаў, каб паклікаць запрошаных. Але што мы бачым? Замест радасці і падзякі, мы бачым адмову. Замест таго, каб прыняць запрашэнне на такое важнае свята, людзі пагарджаюць ім. Хтосьці заняты сваімі справамі – сваім полем, сваім гандлем.
Іншыя ж ідуць далей – яны зняважаюць і забіваюць слугаў караля.
Гэта адлюстраванне нашага жыцця, нашага стаўлення да Божага запрашэння. Валадарства Нябеснае – гэта тое вяселле, якое Бог падрыхтаваў для нас. Ён паслаў сваіх слугаў, прарокаў, а нарэшце і Сына Свайго, каб паведаміць нам пра гэтую падрыхтаваную любоў. Але як часта мы, падобна тым першым запрошаным, адмаўляемся? Мы занятыя сваімі "полямі" і "гандлем" – нашымі штодзённымі клопатамі, нашымі амбіцыямі, нашымі грахамі. Мы пагарджаем Божым запрашэннем, а часам нават адкрыта супраціўляемся Яго волі.
Прыпавесць апісвае тры розныя рэакцыі на запрашэнне:
- Адыход ад справы: Людзі засяроджваюцца на ўласных клопатах і інтарэсах, ігнаруючы запрашэнне.
- Агрэсіўная адмова: Частка людзей праяўляе агрэсію, нават забіваючы тых, хто прынёс запрашэнне.
- Адкрытасць і прыняцце: Іншыя, нават тыя, хто лічыў сябе не годным ці быў на маргінесе, адкрываюцца і прымаюць запрашэнне.
Але Бог – гэта любоў. Ён не здаецца. Ён пасылае новых слугаў, каб яшчэ раз нагадаць нам: "Вось, я прыгатаваў гасціну маю... Усё падрыхтавана. Прыходзьце!" І калі першыя адмаўляюцца, Бог адкрывае сваё валадарства для ўсіх. Ён пасылае сваіх слугаў на "ростані", каб сабраць "і кепскіх, і добрых". Гэта значыць, што Божае валадарства адкрыта для кожнага, хто гатовы прыняць Яго любоў, незалежна ад таго, якімі мы былі раней. Ён не шукае дасканалых, Ён шукае адкрытых. Ён хоча, каб вяселле напоўнілася гасцямі. Гэта — Евангелле надзеі!
Але ёсць адзін важны момант. Калі кароль увайшоў паглядзець на гасцей, ён убачыў чалавека без вясельнай вопраткі. Што гэта за адзенне? Гэта не простая сукенка, а нешта значна большае. Ніхто з тых, хто прыйшоў з вуліцы, не мог мець уласнага вясельнага ўбору. Яго павінны былі даць пры ўваходзе – гэта дар гаспадара. Адмовіцца надзець яго – гэта найгоршая знявага, горшая за няз'яўленне. Гэта пагарда не толькі да запрашэння, але і да самога гаспадара.
Вясельнае адзенне – гэта сімвал прыналежнасці да Хрыста. Гэта тое, што дае нам Хрыстос, калі мы прыходзім да Яго. Мы не можам увайсці ў Валадарства Божае ў сваім "брудным" адзенні ўласных спраў і дасягненняў. Мы павінны прыняць і надзець тое, што дае Бог: новую прыроду, жыццё паводле Яго запаведзяў, любоў, пакору, сціпласць. Гэта адзенне ласкі, якую мы атрымліваем праз веру і пакаянне.
Чалавек без такога адзення – гэта той, хто хоча быць у Валадарстве Божым на сваіх умовах. Ён прыняў запрашэнне, але адмовіўся змяніцца. Ён кажа: "Я веру ў Бога", але жыве так, быццам Бога няма. Ён жадае радасці вяселля, але не хоча прызнаваць гаспадара свята. Ён лічыць, што дастаткова проста "быць добрым чалавекам".
Тады кароль задае яму адзінае пытанне: "Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнага адзення?" Гэта не пытанне гневу, а пытанне шкадавання. "Як так здарылася? Чаму ты адмовіўся ад майго дару? Чаму вырашыў, што можаш застацца тут такім, які ты ёсць?"
Чалавек маўчыць. Ён не мае апраўданняў, бо іх і не можа быць. Адказаць на Божую ласку можна толькі адным – прыняць яе цалкам і дазволіць ёй змяніць сябе.
Мы ўсе запрошаны на гэтае вялікае вяселле. Бог падрыхтаваў для нас усё.
Ці гатовыя мы прыняць гэтае запрашэнне?
Ці гатовыя мы апрануць вясельную вопратку – вопратку веры, любові і паслухмянасці?
Бог запрашае нас не проста на свята, а на вечнае жыццё ў Яго блізкасці. Гэта вяселле – гэта шанц быць разам з Ім, падзяліць Яго радасць, адчуць усю глыбіню Яго бясконцай любові. Але каб стаць годнымі гэтага дару, мы павінны адказаць на Яго запрашэнне не толькі словамі, але і нашымі справамі, усім нашым жыццём.
Сёння Хрыстос звяртаецца да кожнага з нас з пытаннем:
“Сябар, у якім адзенні ты сядзіш за маім сталом? У сваім уласным, зношаным і забруджаным, ці ў тым, што Я табе дарую?”
Божая міласць – гэта дар, які нічога не каштуе нам наперад. Аднак, яна не з'яўляецца таннай. Яна патрабуе ад нас адмовы ад нашага эга, нашай гордасці, нашага жадання жыць выключна па сваіх правілах. Яна патрабуе адказу – пакаяння і веры, якія павінны праяўляцца ў нашых учынках, думках і словах.
Прыміце гэты цудоўны дар. Дазвольце Хрысту апрануць вас у Сябе. Бо без Яго мы бездапаможныя, і ўвайсці на Яго вяселле мы не зможам.
Няхай Дух Святы дапаможа нам быць не толькі запрошанымі, але і годнымі гасцямі на вяселлі Валадарства Нябеснага. Бо Бог чакае, і вяселле ўжо гатова. Амэн.
